FLUISTERINGEN - Verborgen gedachtes
Afl. 1 - Wie ben ik?
Wanneer het begon is niet helemaal duidelijk.
Misschien was het er altijd al.
Dat lichte gevoel onder haar huid…
Alsof ze iets in zichzelf ontdekt dat ze lang had genegeerd.
Op haar leeftijd hoor je rust te hebben.
Zekerheid. Overzicht.
Een agenda die klopt.
En toch beweegt er iets in haar stille wereld zacht naar de oppervlakte.
En ze wacht...
Niet op iemand. Niet echt.
Maar op een moment.
Soms staat ze voor het raam wanneer het al donker is. En het huis stil.
De telefoon onaangeroerd op tafel.
En dan vraagt ze zich af…
“Wat zou er gebeuren als ik niét wegkijk?”
Het is een gedachte die fluistert. Zacht maar onmiskenbaar.
Soms lijkt het alsof ze al voelt wat er komt, nog voordat ze het zelf beseft.
Een kant van zichzelf die ze altijd heeft vermeden.
En ze luistert, in zichzelf, nieuwsgierig naar wat dat zou kunnen betekenen.
Er is niets gebeurd.
Nog niet.
Maar in haar gedachten is alles al begonnen.
“De nacht voelt anders als ik alleen ben”, beseft ze.
Ze herinnert zich hoe het was, jaren geleden, toen de wereld nog groter leek.
Toen ze nog dacht dat keuzes altijd rechtlijnig waren.
Nu weet ze dat alles een kronkelpad is.
En soms zijn de kleinste gedachten het spannendst.
Een herinnering flitst voorbij.
Een gesprek. Een lach. Een blik die niet bedoeld was, maar die nog steeds voelbaar is.
Het voelt bijna als een aanraking, maar dan op de binnenkant van haar huid.
Soms fluistert ze dingen tegen zichzelf die ze nooit hardop zou zeggen.
“Ik wil dit… ik durf dit…”
En dan glimlacht ze zachtjes.
Omdat het zo klein en tegelijk intens voelt.
Er is een ritme in de stilte.
Haar hart klopt op een manier die ze niet had verwacht.
Niet van angst. Niet van vreugde.
Maar van iets dat er precies tussenin hangt.
Haar gedachten glijden als een rivier, soms rustig en soms ook wild.
En ze volgt, fluisterend, terwijl alles nog stil is.
Het is een avond zoals zoveel anderen.
En toch voelt het niet zoals gisteren.
Of eergisteren.
Er hangt iets in de lucht wat ze nog niet kan benoemen.
“Misschien is het gewoon ik, die opnieuw wakker word. Misschien een kans die ik mezelf kan geven.
Of een geheim dat nog niemand mag weten.”
Ze staart naar de kaars voor het raam.
En laat de gedachtes komen.
Zacht, op de grens van fluisteren en dromen.
En ergens, diep in dat kleine gevoel, weet ze dat er iets staat te gebeuren.
Het is alleen nog niet zichtbaar en benoemd.
“Wat zou het doen als ik het laat gebeuren?”
Mede mogelijk gemaakt door 't Jamhuys