Fluisteringen. Afl. 9- Echo

Afl. 9 - Echo

De dagen gaan verder zoals ze altijd zijn gegaan. Met volle agenda’s en allerlei verplichtingen. Met mensen die iets van haar nodig hebben.

Van buitenaf lijkt er weinig veranderd. En toch voelt ze het. Ergens onder de oppervlakte is iets blijven hangen. Alsof een zachte golf zich heeft teruggetrokken, maar een spoor heeft achtergelaten in het zand.

Ze merkt het op onverwachte momenten. Wanneer ze met een kop thee aan tafel zit en even niets hoeft. Wanneer ze uit het raam kijkt zonder ergens aan te denken.

Of wanneer haar vingers gedachteloos over de stof van haar trui glijden.

Dan is het er weer. Dat gevoel waarvoor ze nog geen naam heeft.

Vroeger zou ze het hebben weggeduwd. Zichzelf hebben verteld dat het onzin was. Dat er belangrijkere dingen waren om aandacht aan te geven.

Maar de laatste tijd doet ze dat steeds minder. Alsof ze langzaam leert dat niet alles meteen begrepen hoeft te worden om waardevol te zijn.

Vanochtend blijft haar blik hangen in de spiegel. En voor een moment kijkt ze niet weg. Ze kijkt naar de vrouw die haar aankijkt.

De fijne lijnen rond haar ogen. De zachtheid in haar gezicht. De rust die er vroeger niet altijd was.

Alsof er langzaam ruimte ontstaat voor iemand die jarenlang op de achtergrond heeft gestaan.

Een kleine glimlach verschijnt. En terwijl ze zich omdraait en haar dag begint, voelt ze het opnieuw.

Die stille echo. Van iets dat misschien pas net begonnen is.