FLUISTERINGEN - Verborgen gedachtes
Afl. 4 - Ruimte maken
Het zijn dagen dat ze zichzelf vergeet.
Niet op een trieste manier.
Gewoon… ze verdwijnt een beetje in alles wat er van haar gevraagd wordt.
De afspraken. De verwachtingen. De kleine verplichtingen die zich opstapelen als was.
Maar de laatste tijd is er iets anders.
Een stem. Heel zacht.
Die zegt:
en jij dan?
Ze heeft de kamer een beetje anders ingericht.
Haar favoriete stoel dichter bij het raam.
Een kaars die ze ’s avonds aansteekt, alleen voor zichzelf.
Kleine dingen.
Maar ze voelen als een statement.
Dit is mijn ruimte. Dit is mijn tijd.
Ze had niet verwacht dat zoiets simpels zo krachtig kon voelen.
Gisteravond bleef ze langer op dan nodig.
Gewoon zonder reden. Niemand die op haar wachtte.
Ze zat gewoon. Dronk langzaam haar wijn. En liet haar gedachten gaan.
En voor het eerst in lange tijd joeg ze ze niet weg.
Ze keek ernaar.
Nieuwsgierig. Zonder oordeel.
Een gedachte over vroeger.
Over hoe ze was, voor alles wat het leven van haar vroeg.
Hoe ze lachte. Hoe ze bewoog. Hoe ze naar mensen keek zonder zich af te vragen of het wel paste.
Ze mist dat.
Dat vrije, lichte gevoel.
Maar misschien is het niet verdwenen.
Misschien heeft het alleen ruimte nodig.
Ze denkt aan dingen die ze nooit uitspreekt.
Kleine wensen. Zachte verlangens.
Dingen die ze jaren geleden had weggedrukt omdat ze niet wist hoe met ze om te gaan.
Nu laat ze ze gewoon bestaan.
Ze benoemt ze niet. Nog niet.
Maar ze kijkt ernaar, zoals je kijkt naar iets moois achter glas.
Met een mengeling van verlangen en voorzichtigheid.
En dat voelt goed.
Verrassend goed.
Soms vraagt ze zich af wat er zou gebeuren als ze gewoon…ja als ze gewoon ja zou zeggen.
Niet tegen iemand anders.
Maar tegen zichzelf.
Tegen dat deel van haar dat al zo lang wacht.
Dat fluistert en wacht en fluistert en wacht.
Wat als ik nu gewoon luister?
Het kaarslicht flakkert zacht.
De kamer ruikt warm.
Ze trekt haar benen onder zich op, zoals ze dat als jong meisje deed.
En ze voelt het.
Dat kleine, tintelende iets.
Dat gevoel dat zegt: er komt iets aan.
Heel subtiel aanwezig.
Zoals een hand die zacht op je schouder rust zonder dat je weet van wie.
Ze sluit haar ogen.
En in de stilte van die avond maakt ze ruimte.
Voor zichzelf.
Voor het deel van haar dat altijd al wist wat ze wilde.
Dat nu, eindelijk, zachtjes aan de oppervlakte mag komen.
Ze hoeft nog niets te doen.
Ze hoeft nog niets te beslissen.
Alleen dit:
Ruimte maken. Ademhalen.
En voelen wat er komen gaat.
“Ik ben er klaar voor,” denkt ze.
En voor het eerst in jaren…
begint ze het langzaam te geloven.
Mede mogelijk gemaakt door 't Jamhuys